Loading...
Navigatie:  Home  >  Nieuws  >  Bericht

Grieken (misschien) uit eurozone: en dan?

 28 juni 2015 

    Print       Email

jan gajentaan - CopyDoor Jan Gajentaan

Hoewel in de eurozone alles de ene dag anders kan zijn dan de andere, lijkt de keiharde botsing tussen de radicaal-linkse Syriza regering in Griekenland en EU, IMF en ECB toch in de richting van een Grexit (het verlaten van de eurozone door Griekenland) te gaan, hoewel dit niet de wens is van de meerderheid van het Griekse volk.

Vanaf komende dinsdag zal Griekenland in staat van faillissement verkeren omdat ze dan hun aflossing bij het IMF niet kunnen betalen. Door de ontstane patstelling tussen de Griekse regering en de instituties, zal ongetwijfeld een bankrun ontstaan en het lijkt een kwestie van tijd of de regering beperkingen zal instellen op buitenlandse betalingen. Er wordt zelfs over gesproken de banken voorlopig maar te sluiten.

Vooral gezien de volledige vertrouwensbreuk tussen Tsipras en Varoufakis enerzijds en de rest van de eurozone anderzijds, lijkt de breuk moeilijk te helen. Omdat Syriza bijna de helft heeft van de parlementszetels (149 van 300) kunnen ze ook niet afgezet worden door een coalitie van andere partijen. Kortom, Griekenland stevent af op een ongeordende Grexit. Het hoe, wat en wanneer is voorlopig in nevelen gehuld, te meer daar er in de eurozone niet een procedure is voor een lidstaat in staat van gebreke.

Dit is een manco in de huidige verdragen, waar vooral de christelijke partijen SGP en Christen Unie al langer op wijzen. Zij hebben op basis van het euro-onderzoek van Prof. Graafland het euro-exitcondities model ontwikkeld (geordende en ondersteunde uittreding uit de eurozone van landen die het tempo niet bij kunnen benen). Ik vrees dat de komende dagen en weken de gang van zaken weinig geordend zal zijn, maar laten we er eens van uitgaan dat Griekenland de eurozone zal verlaten en weer een eigen munt invoert, om in ieder geval in het binnenland weer betalingen te kunnen verrichten. Wat zal het effect zijn op de rest van de eurozone?

Zondag schreef Chris Aalberts hierover een column op TPO.nl en in grote lijnen ben ik het met hem eens. De Grexit – in ieder geval, het de EU-laan uitsturen van Tsipras c.s. – wordt al maandenlang voorbereid door de EU. Zij willen dit dramatische moment gebruiken voor een vertoon van standvastigheid van de lidstaten die wel doorgaan met de euro en tegelijkertijd de onderlinge integratie verdiepen. Zie ook de recente voorstellen van de “vijf presidenten”, die in de richting gaan van een gemeenschappelijk fiscaal beleid, met een Europees ministerie van Financiën.

Zoals Chris Aalberts schrijft: “zonder dwarsliggers als de Griekse premier Tsipras is er minder tegenspraak. Er komen dus sneller nauwere en meer dwingende regels. Commissievoorzitter Juncker heeft die regels alvast voorgesteld. Op dezelfde manier geldt dat als Groot-Brittannië – waar men een relatief onafhankelijke koers vaart – uit de EU vertrekt, je een groep landen overhoudt die sneller dan ooit richting een Verenigde Staten van Europa kunnen rennen”.

De Grexit zal dus waarschijnlijk resulteren in nog meer EU, nog meer regels, nog minder soevereiniteit. De Britse premier Cameron, die juist minder EU wil, staat vrij geïsoleerd, maar omdat het Verenigd Koninkrijk geen lid is van de eurozone maakt de EU-elite in Brussel zich daar niet al te druk over. Alternatieve monetaire scenario’s zoals The Matheo Solution (zie mijn vorige column: Eurocrisis: de oplossing ligt al jaren op de plank http://gfcnieuws.nl/2015/06/eurocrisis-de-oplossing-ligt-al-jaren-op-de-plank/ ) worden niet serieus in overweging gewogen, zelfs al laten ze, zoals TMS doet, de euro als betaalmiddel intact en richten zich op het terughalen van monetaire flexibiliteit.

Het punt is dat de EU-elite dat helemaal niet wil, monetaire flexibiliteit. Zij willen een munt die werkt als een wurgende eenheidspers, een munt die alle deelnemende landen dwingt om hetzelfde beleid te voeren, ook al kost dat welvaart en werkgelegenheid. Die laatste twee zijn maar bijzaken voor echte EU-zeloten bij het bereiken van hun hogere doel: eenheid in heel Europa onder hun bezielende leiding, waarbij zij zelf natuurlijk ietsje minder gelijk zijn dan de rest. Ook in Orwell’s Animal Farm waren sommige dieren immers iets minder gelijk dan de anderen.

Is er nog iets dat deze onstuitbare drang van onze elite naar de EU-superstaat kan stuiten? Er zijn eurosceptische partijen in opkomst, maar ze komen tot nu toe niet verder dan 25% van het electoraat (Frankrijk) of 10 tot 15% (Nederland, VK). Hun groei lijkt de laatste tijd te stagneren, mede door de – kunstmatig aangejaagde – economische groei in de eurozone. Dat is begrijpelijk: veel mensen die nu nog een baan hebben, willen niet alles op alles zetten voor een “system change”, juist nu het allerergste leed van de financiële crisis in veel landen achter de rug schijnt te zijn.

Mogelijk dat een nieuwe financiële crisis, een zogenaamde Zwarte Zwaan – dat is een grote schok die niemand aan zag komen en de financiële markten op hun kop zet – de kaarten nog anders kan schudden. Volgens sommigen kan een ongeordende Grexit een Zwarte Zwaan vormen, maar dat is voor mij lastig te beoordelen.

Ook zou het kunnen zijn dat door de voortdurende islamitisch geïnspireerde aanslagengolf in Frankrijk, Marine Le Pen gedragen wordt naar het presidentschap in 2017, waarna zij ongetwijfeld korte metten zal maken met de eenheidseuro. Maar op dit moment zijn dat nog geen realistische scenario’s. Ik voorzie daarom – helaas – voorlopig méér EU, in plaats van minder.

Zie ook een ander interessant bericht door op de volgende link te klikken>>> DIKKE MENSEN IN SURINAME WORDEN MAGER MET NIEUW AFSLANKMIDDEL

    Print       Email
  • Published: 2 maanden ago on 3 september 2020
  • By:
  • Last Modified: september 3, 2020 @ 12:42 am
  • Filed Under: Nieuws
Translate »